Ersin Ata
Bu ay sosial mediadan danışmaq istəyirəm. 2008-ci ilin əvvəlindən bəri aktiv istifadə edirəm və bu sahədə dörd kitab yazmış bir yazaram.
Sosial medianın düzgün və mədəni istifadəsindən çox danışırıq: daha şüurlu, daha hörmətli, daha səmimi olmaq… Amma etiraf edək ki, bu gün elə bir nöqtədəyik ki, yazdığımız hər cümlənin altında pis niyyət axtarılır. Dediklərimizin səhv anlaşılacağından qorxuruq. Kimisə tənqid etmək istəsək “linç” qorxusu, sevgimizi ifadə etsək “bunun arxasında nə var?” sualı…
Artıq duyğularımızı belə ölçüb-biçərək ifadə etdiyimiz bir dövrdə yaşayırıq.
Bu vəziyyət təkcə bizə aid deyil. Dünyanın hər yerində insanlar eyni narahatlığı yaşayır. Sosial media bizi yaxınlaşdırmaq üçün yaranmışdı, amma çox vaxt aramıza görünməz divarlar çəkdi. Hamının danışdığı, amma heç kimin tam anlaşılmadığı bir mühit yaranıb.
Bəzən düşünürəm… Kaş vaxt geriyə qayıtsa. 90-cı illərə, duyğuların daha saf, münasibətlərin daha səmimi olduğu illərə. Orta məktəb dostluqlarının, bir baxışla anlaşmağın, bir təbəssümlə xoşbəxt olmağın dövrünə…
Sevim… adını xatırladıqca içimdə həm bir ağrı, həm də istilik hiss edirəm. Orta məktəbdə itirdiyim o gözəl dostum. O illər bəlkə də ona görə bu qədər dəyərlidir ki, sevgi şübhəsiz, saf şəkildə yaşanırdı. Heç kim sözlərin altını qazımaz, niyyət axtarmazdı.
Bu gün geriyə baxanda anlayıram ki, əslində həsrət çəkdiyim təkcə keçmiş deyil, o keçmişin içindəki saflıq, güvən və səmimiyyətdir.
Bəlkə də həll çox uzaqda deyil. Bəlkə yenidən daha az mühakimə edərək, daha çox anlayaraq, daha səmimi danışmaqla başlaya bilərik.
Çünki dünya dəyişsə də, insanın qəlbindəki həqiqi bağlar hələ də eyni yerdədir - sadəcə xatırlanmağı gözləyir.
